کدخبر : 687
جمعه ۱۳ فروردین ۱۳۹۵ - ۱۶:۱۹
فاقددیدگاه
ردپای مهربانی؛

دستان امید و حمایت چتر سپید از «زاهدان تا تبریز»

«موسی یوسفی» یک بازنشسته درمانی در قالب نامه ای از سیستم طرح تحول سلامت و افزایش زیرمیزی ها و رنج و مشکلات متعاقب آن گلایه کرد.

به گزارش پرستاری نیوز ، متن نامه بدین شرح است:

بسمه تعالی

احتراماً اینجانب «موسی یوسفی» بهیار بازنشسته دانشگاه علوم پزشکی زاهدان در سال ۹۱ پس از ۳۰ سال خدمت صادقانه هستم متاسفانه دو ماه پس از بازنشستگی عوارض ناشی از سختی ۳۰ کار و خدمت طاقت فرسا در پرستاری به AVN (قطع خون رسانی سر هردو مفصل فمور) دچار شدم که یکی از مفصل ران را حدود دو سال پیش با پرداخت هزینه سنگینی در تهران عمل کردم و در اواخر سال ۹۴ به علت اینکه هرکجا برای عمل دوم مراجعه کردم از من زیرمیزی می خواستند( بخصوص در شهر مشهد و هر کدام از ارتوپدهای عزیز تقاضای مبالغ ۱۰ تا ۲۰ میلیون تومانی می کردند برای حفظ ابروی این عزیزان از اسم شان و مبلغ درخواستی شان صرف نظر میکنم اما در صورتی که جناب شخص وزیر برای بهبود اوضاع بخواهند با کمال میل اطلاعاتشان را میدهم).

من توانایی پرداخت این همه پول رو نداشتم که از طریق شبکه مجازی پرستاری و ارتباط با دوستان در هیئت مدیره نظام پرستاری زاهدان جناب آقای «سلیمان نارویی» و دوستان هیئت مدیره نظام پرستاری تهران بخصوص ریاست هیئت مدیره جناب اقای «چراغی» و شخص رئیس کل سازمان نظام پرستاری جمهوری اسلامی ایران جناب اقای دکتر «آدابی» عزیز مشکلم را مطرح کردم که همکارانی از شهرهای مختلف بخصوص تبریز با روی باز استقبال کردند و مرا پذیرش دادند.

مقدمات و هماهنگی های لازم با سرکار خانم «صادقی» در فضای مجازی انجام شد و ایشان و همکارانشان بدون کوچکترین چشمداشتی با آقای دکتر «حسین اصلانی» فوق تخصص جراحی لگن صحبت کرده و شرایط و عزیمت بنده برای عمل مهیا شد.

بدین ترتیب با پوشش بیمه ای جراحی شدم و پرسنل بخش ارتوپدی، سرکار خانم صادقی و همچنین مسئول اتاق عمل بیمارستان شهدای تبریز به صورت نوبتی بالای سرم بعنوان همراه می ماندند( بنده بخاطر مشکلاتی تنها به تبریز رفته بودم و همراه نداشتم) زبانم از خوبی های همکاران تبریز قاصر است از این رو از رئیس کل سازمان نظام پرستاری جمهوری اسلامی ایران جناب آقای دکتر «آدابی» که در جریان امور بودند خواهشمندم که همه پرسنل بخش ارتوپدی بیمارستان شهدای تبریز را بخصوص خانم صادقی و آقای دکتر اصلانی را مورد تقدیر و تشکر قرار دهند.

در پایان این پرسش را از وزیر محترم بهداشت جناب آقای دکتر هاشمی دارم که:

چرا بعد از اینکه فردی در سیستم بهداشت و درمان بازنشسته و به عوارض سختی ناشی از کار طاقت فرسای پرستاری دچار شد دیگر دانشگاهی که در آن خدمت می کرد پاسخگوی این فرد یا افراد نیستند و در پاسخ مراجعه به آنها مسئولان بگویند که به سازمان بازنشستگی مراجعه کنید؟

چرا جایگاهی در سازمان خودمان بعنوان عضوی که روزی برای سازمان خدمت کردیم نداشته باشیم و در ثانی چرا هنوز بحث زیر میزی ها با وجود استقرار طرح تحول نظام سلامتتان پابرجاست و بیشتر هم شده است؟ و در آخر آیا حق من این است که برای درمان خودم هزاران کیلومتر آن طرف تر بدور از خانواده و سیستم حمایتی با مشقت و تحمل خطرات سفر مراجعه کنم؟ اگرچه که دوستانم در انسانیت و مهربانی چیزی برایم کم نگذاشتند و تا عمر دارم مدیونشان هستم، اگر کسی نبود که مرا در شهر دیگر حمایت می کرد خدا میداند چه اتفاقی برای سلامت من پیش می آمد و حال آنانی که مشکلاتی مشابه من دارند را چه کسی پاسخگو خواهد بود؟

امیدوارم مسایل این چنینی را پیگیری کنید تا دیگر شاهد مشکلات این چنینی نباشیم.

با تشکر فراوان «موسی یوسفی» بازنشسته دانشگاه علوم پزشکی زاهدان

اشتراک گذاری:
مطالب مرتبط
دیدگاه شما